Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Δημώναξ στον Τάφο του Καζαντζάκη

Αναγινώσκοντας τον τίτλο "Δημώνακτος βίος", έργο το οποίο συνεγράφη υπό του Λουκιανού προ αμνημονεύτων χρόνων, κάπου εντός της περιόδου του 2ου μΧ αιώνος, έπεσα επάνω σε κάποιο από τα πολλά αναγραφόμενα ευφυολογήματα του Δημώνακτος, όπως αυτά περιγράφονται από την πένα του Λουκιανού και εξεπλάγην.
Πώς είναι δυνατόν ο Δημώναξ, φιλόσοφος ο οποίος έζησε πρό εκατοντάδων ετών, να εγνώριζε εκείνα τα γραφόμενα του Καζαντζάκη τα οποία διαβάζουν οι επισκέπτες του τάφου του στην επιγραφή της επιταφίου πλάκας;

Και να τι εννοώ:

Ιδού η σοφοτάτη ρήσις του Καζαντζάκη, όπως μας την διδάσκουν οι φιλόλογοί μας στα σχολεία, εκθειάζοτας τον μεγάλο λογοτέχνη και φιλόσοφο:
Δεν ελπίζω τίποτα
Δε φοβούμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος
εν απταίστω "νεοελληνική", σχεδόν Γληνική* γραφή.

*Εκ του Δημητρίου Γληνού, οπαδού της καταργήσεως των διφθόγγων (βλέπε φ στο "λέφτερος")

Θα μου πείτε, Μέγας ο Καζαντζάκης για να τον αγνοούν ακόμα και οι προγενέστεροί του!
Πέραν του οτι ουδέποτε ηδυνήθην να διαβάσω πλέον της μιας σελίδος του έργου του, καθόσον ομιλεί μια γλώσσα που δεν γνωρίζω και ούτε με ελκύει δια να την γνωρίσω, δεν έτρεφα ιδιαίτερα αισθήματα -θετικά ή αρνητικά- για τον γνωστό σε όλους και πολυαγαπημένο από πολλούς συγγραφέα -φεύ γλώσσα Ελληνική, ταλαίπωρος γλώσσα! Οι Ελληνες σε διεστρέψαμε και σε ξεχάσαμε χάριν συγγραφέων, ποιητών και λοιπών λογοπλόκων, εθελουσίων ή και εν αγνοία τελούντων υπηρετών των κρυφών και αγνώστων για τους πολλούς σκοπιμοτήτων των αληθώς αρχόντων...

Και να που αίφνης διαβάζω τα παρακάτω ωραία στο έργο του Λουκιανού "Δημώνακτος βίος", το οποίο προανέφερα στην αρχή αυτού του λογυδρίου:

"
Κι όταν κάποιος τον ρώτησε, ποιός νόμιζε αυτός πως είναι ο ορισμός της ευτυχίας, του αποκρίθηκε:

__Ο μόνος ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος.

Εκείνος τότε του είπε πως υπάρχουν πολλοί ελεύθεροι.

__Μιλώ για εκείνον που μήτε ελπίζει μήτε φοβάται τίποτα.

Και πώς, του είπε ο άλλος, μπορεί να βρεθή τέτοιος άνθρωπος, αφού όλοι είμαστε δούλοι σ' αυτά τα πάθη;

__Είναι αλήθεια,

του αποκρίθηκε,

__μα, αν μελετήσης τα ανθρώπινα πράγματα, θα καταλάβης οτι δεν αξίζουν ούτε την ελπίδα ούτε τον φόβο, γιατί όλα τελειώνουν το ίδιο, και τα πικρά και τα γλυκά.
"

Το παραπάνω απόσπασμα είναι η νεοελληνική απόδοσις του:

"
ἐρωτήσαντος δέ τινος, τίς αὐτῷ ὅρος εὐδαιμονίας εἶναι δοκεῖ,
μόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον
ἐκείνου δὲ φήσαντος πολλοὺς ἐλευθέρους εἶναι,
ἀλλ᾽ ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα 
ὁ δέ, Καὶ πῶς ἄν, ἔφη, τοῦτό τις δύναιτο; ἅπαντες γὰρ ὡς τὸ πολὺ τούτοις δεδουλώμεθα.
καὶ μὴν εἰ κατανοήσεις τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγματα,
εὕροις ἂν αὐτὰ οὔτε ἐλπίδος οὔτε φόβου ἄξια,
παυσομένων πάντως καὶ τῶν ἀνιαρῶν καὶ τῶν ἡδέων.
"

Ολοφάνερος στο τέλος ο συσχετισμός της ανέλπιδος και αφόβου καταστάσεως με τον θάνατο, δεν το νομίζετε κι εσείς;

Αναθεώρησις 14-9-2014

Κατόπιν αναζητήσεως στις 14-9-2014, μια ημέρα μετά την ανάρτησι του ανωτέρω άρθρου, προσθέτω σύνδεσμο στο ιστολόγιο "Σελίδες Πατριδογνωσίας" και σε ανάρτησι με το ίδιο θέμα, η οποία εδημοσιεύθη την Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2008:

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Περί Χρηστών Ηθών, Σράβωνος Αμασέως του Ιστολόγου

Η ανάρτησις την οποία σπεύδω να αναδημοσιεύσω έχει δημοσιοποιηθεί εις το διαδίκτυον από τα τέλη του παρελθόντος Ιουνίου απ' τον Στράβωνα τον Αμασέα. Παρ' όλα αυτά, μόλις τώρα την ανεκάλυψα και απεφάσισα να ενδώσω εις τον πειρασμόν της αναδημοσιεύσεώς της. Προειδοποίησις: περιέχονται κάποιες "κακές" λέξεις ακατάλληλες για τους υπερευαισθήτους!

Περί χρηστών ηθών

Ο περισσότερος κόσμος δυστυχώς νομίζει ότι τα χρηστά ήθη έχουν να κάνουν με την κραταιά θρησκεία ενός λαού. Ότι δηλαδή είναι επιβαλλόμενα από το εκάστοτε ιερατείο. Αυτό όμως είναι παντελώς εσφαλμένο. Αυτό που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο.

Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι η παρέλασις κιναίδων που έγινε προσφάτως στην Θεσσαλονίκη. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτό το πράγμα που λέγεται πουστέλασις* έγινε.
Και τι σημαίνει ότι έγινε;

Ότι είναι γεγονός. Εξ ού και ο τίτλος 1ο  Gay Pride της Θεσσαλονίκης. Από την στιγμή δηλαδή που έγινε το πρώτο, θα γίνει και το δεύτερο. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστεύουν οι διοργανωτές.
Πότε έγινε; 

Έγινε μία ημέρα που είχε ποδόσφαιρο, που είχε πολύ ζέστη και που ο κόσμος ήταν λίγος στην πόλη (22-23 Ιουνίου 2012, στις 22 έπαιζε η Ελλάδα με την Γερμανία ποδόσφαιρο).
Ο σκοπός δεν ήταν ένα γεγονός που θα το αγκάλιαζαν οι Θεσσαλονικείς.
Ο σκοπός δεν ήταν ούτε καν η διαμαρτυρία ή οποιοσδήποτε άλλος.
Ο σκοπός ήταν ένας και συγκεκριμένος.
Να γίνει η παρέλασις των κιναίδων και να το γράψει η ιστορία. Κάτι σαν την αποπλάνηση μιας παρθένας με την βοήθεια του ποτού. Μετά την διακόρευση της παρθενίας δεν υπάρχει επιστροφή στην προγενέστερη κατάστασι.
Αυτός λοιπόν ήταν ο σκοπός. Η διακόρευσις της παρθενίας της πόλεως της Θεσσαλονίκης, της αρχαιοτέρας μεγαλουπόλεως της Ελλάδος με συνεχή και αδιάκοπη παρουσία στην ιστορία της πατρίδος μας από την εποχή του Κασσάνδρου. ούτε η Αθήνα έχει τέτοια συνέχεια.


Μήπως όμως το ίδιο δεν συνέβη και εν Αθήναις;  Πότε έγινε εκεί η πουστέλασις; Δεν έγινε κατά την διάρκεια του “κινήματος” των αγανακτησμένων; Μήπως δεν έγινε όταν η πόλις είχε άλλες προτεραιότητες και είχε αλλού στραμμένη την προσοχή της;
Γιαυτό ακριβώς είναι παρέλασις πουσταριού, αφού ακόμη και ο τρόπος που επεβλήθησαν οι δύο πουστελάσεις ήταν πούστικος.

Πάμε λοιπόν στην ουσία του άρθρου. Σύμφωνα με το 5ο άρθρον του Συντάγματος της Ελλάδος:
Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.
Εδώ σπάμε τον μύθο ότι τα χρηστά ήθη είναι προϊόν επιβολής. Αυτό που συμβαίνει είναι το ακριβώς αντίθετο. Ο λαός επιβάλει τα χρηστά ήθη και τα οποία αναγκαστικά υιοθετούν οι εξουσίες, εάν δεν θέλουν να έχουν τον λαό απέναντι των. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η ίδια θρησκεία (χριστιανισμός) έχει διαφορετικές μορφές κατά περιοχές και κατά λαούς. Τα χρηστά ήθη των λαόν εμβολίασαν τις θρησκείες, διαφορετικά δεν θα γινόταν αποδεκτές. Διαφορετικοί λαοί, διαφορετικά χρηστά ήθη, διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα.

Έχουμε τέτοια παραδείγματα; 
Σαφώς. Και το πιο γνωστό το έχουμε οι άνδρες ανάμεσα από τα πόδια μας. Είναι το Ελληνικόν πέος το οποίο ήταν ακέραιο κατά τα αρχαία χρόνια και εξακολουθεί να είναι, καθώς τα χρηστά ήθη των Ελλήνων δεν επέτρεπαν την περιτομή, η οποία για τον Ελληνικό κόσμο ήταν, είναι και πάντα θα είναι ταυτόσημη με τον ακρωτηριασμό.


Ήθελα να το κρατήσω για το τέλος το παράδειγμα αλλά δεν γινόταν. Είναι τόσο ισχυρό που έπρεπε να αναφερθεί αμέσως. Καταλάβαμε επομένως ότι ούτε ο Απόστολος Παύλος, ούτε κανένας άλλος, ούτε ακόμη η αναφορά στο εορτολόγιο περί της περιτομής του Ιησού κατόρθωσε να σπάση ένα χρηστό ήθος το οποίο διασχίζει την ιστορία του Ελληνισμού οριζοντίως και καθέτως και δεν θα μπορέσει κανένα ιερατείο να το αλλάξῃ.

Τέτοια ανθεκτικά χρηστά ήθη υπάρχουν πολλά. Η Ορθόδοξος Καθολική και Αποστολική Εκκλησία δεν κατάφερε να απαγορέψει συνήθειες όπως η θυσία ζώου (κόκκορα συνήθως) στα θεμέλια ενός κτίσματος. Τόσο ισχυρό ήταν το ήθος που σχεδόν υιοθετήθηκε από την εκκλησία και συνδυάστηκε από αγιασμό στα θεμέλια.

Επίσης μέχρι πριν από μερικά χρόνια (ελπίζω να υπάρχει ακόμη) στα σπίτια των κατοίκων της εξοχής, ζούσε μαζί με τους νοικοκύρηδες και ένα φίδι. Αυτός ο όφις ήταν ο προστάτης του σπιτιού. Το πρόλαβα, το είδα. Ήταν ένας μεγάλος όφις που τρεφόταν είτε με ποντίκια, είτε με σαύρες ή πουλιά και δεν τον πείραζαν ποτέ γιατί ήταν το φίδι που προστάτευε το σπίτι. Χρηστό ήθος δηλαδή αειθαλές, που επέζησε για χιλιετίες και ήταν αδύνατο για την ορθοδοξία να το ξηλώσει.

Τι είναι όμως τα χρηστά ήθη;
Είναι οι άγραφοι νόμοι μιας κοινωνίας και οι οποίοι αποτελούν την συγκολλητική ουσία της κοινωνίας αυτής. Μια κοινωνία δεν μπορεί να δομηθεί μόνον πάνω σε γραπτούς κανόνες. Χρειάζεται και αγράφους, ηθικούς δηλαδή κανόνες αποδεκτούς από την πλειονότητα της κοινωνίας. Μια κοινωνία μόνον με αγράφους νόμους μπορεί να σταθεί. Μια κοινωνία μόνον με γραπτούς κανόνες είναι καταδικασμένη να καταστραφεί.


Ένα χρηστό ήθος σήμερα για εμάς είναι η αγάπη για την οικογένεια. Σε άλλα καθεστώτα, όπως λ.χ. τα κομμουνιστικά, τα παιδιά ανήκουν στο καθεστώς και όχι στην οικογένεια. Για τον δικό μας όμως πολιτισμό τα παιδιά ανήκουν στην οικογένεια. Αυτό είναι ένα χρηστό ήθος. Εάν έρθει αύριο ένα καθεστώς και πει ότι θα παίρνει τα παιδιά από τα σπίτια τους, τότε αυτό το καθεστώς θα αντιταχθεί στα χρηστά ήθη και φυσικά δεν θα μπορέσει να σταθεί.

Μας λένε λοιπόν οι κιναιδισταί ότι είναι ανθρώπινο δικαίωμα οι πουστελάσεις.
Όχι. Οι πουστελάσεις δεν είναι δικαίωμα γιατί προσβάλουν τα χρηστά ήθη. Ανθρώπινο δικαίωμα είναι το να είναι κάποιος κίναιδος. Ανθρώπινο δικαίωμα είναι το να επιλέγει κάποιος το αν θα βαράει το κεφάλι του στον τοίχο ή όχι. Το να αυτοϊκανοποιείται 100 φορές την ημέρα είναι ανθρώπινο δικαίωμα.
Το να προσβάλει όμως τα χρηστά ήθη δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα.
Είναι μάλιστα υποχρέωσις το να μην τα προσβάλει και είναι ηθικώς ένοχος ο κάθε Μπουτάρης που προσπαθεί να αλλοιώσει τα χρηστά ήθη της Ελληνικής κοινωνίας.
Είναι μάλιστα και νομικώς ένοχος αφού η προστασία των χρηστών ηθών καθορίζεται από το ίδιο το σύνταγμα της Ελλάδος. Από την στιγμή δε που εναντιώνεται στα ήθη των Ελλήνων μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μισέλλην.


Η Ελληνική κοινωνία ουδέποτε ήταν κιναιδική. Από την αρχαιότητα ακόμη η λέξις κίναιδος είχε αρνητική χροιά και ήταν συνώνυμος με την κακοήθεια και την αισχρότητα. Κανένας και ποτέ στην Ελλάδα δεν επαίνεσε κάποιον ως κίναιδο. Επομένως αυτό το χρηστό ήθος είναι διαχρονικό και διαθρησκειακό.

Το πρόβλημα με τους κιναίδους δεν είναι οι ερωτικές των προτιμήσεις. Υπάρχουν και σεμνοί και σοβαροί ομοερωτικοί (ή όπως αλλιώς) που ούτε προκαλούν ούτε επιδεικνύουν τα  στριγγάκια τους και τα κόκκινα βρακάκια τους.
Οι κίναιδοι των Gay Pride είναι το αντίστοιχο του επιδειξιμανούς. Δεν παρελαύνουν για να εκφράσουν την προτίμηση των παρά μονάχα για να επιδείξουν την διαφορετικότητα των.  Ουσιαστικώς δηλαδή προκαλούν και παρελαύνουν αντλώντας ικανοποίησι από την σύγκρουσι των με τα χρηστά ήθη.

Γνωρίζουν
ότι δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή αυτή η συμπεριφορά και προκαλούν εσκεμμένα. Ηδονίζονται από την διαρραγή των ηθών μιας κοινωνίας και στην ουσία αυτή είναι η αποστολή των. Γιαυτό και από τους παρελαύνοντες κιναίδους, ελάχιστοι είναι εντόπιοι. Χωρίς να το έχω ψάξει το θέμα είμαι σχεδόν βέβαιος ότι υπάρχουν κοινοί κίναιδοι μεταξύ πουστελάσεων Θεσσαλονίκης-Αθηνών-Βελιγραδίου κλπ.

Δεν αποκλείω δηλαδή να είναι επαγγελματίες κίναιδοι με συγκεκριμένες αποστολές. 

Να το ξέρουμε επομένως. Την επόμενη φορά που θα παίζει ποδόσφαιρο η Ελλάδα με τους Εξωγηίνους ή μπάσκετ με τους Αμερικανούς ή γενικότερα την επόμενη φορά που θα υπάρξει χαλάρωσις της κοινωνίας, κάποιοι θα επιχειρήσουν να κάνουν την πουστέλασιν Νο2. Αυτή δεν πρέπει να γίνει διότι εάν γίνει θα ριζώσει ο θεσμός και θα έχουν διαρραγεί τα χρηστά ήθη, με ηθικούς αυτουργούς διαφόρους υπερπροοδευτικούς της αριστερής, οι οποίοι φυσικά είναι υπόλογοι απέναντι στην δικαιοσύνη (έτσι εκτιμώ) για σκόπιμον παράβασιν του Συντάγματος των Ελλήνων μετά δόλου.

Το παρόν άρθρον πιθανόν να χαρακτηριστεί ομοφοβικό.
Δεν αναγνωρίζω τον όρο
. Η Ελληνική γλώσσα δεν περιέχει την λέξη ομοφοβία και όχι μόνον δεν αναγνωρίζω την λέξι αλλά και δηλώνω την εκτίμηση μου ότι υπάρχουν συγκεκριμένα κέντρα γλωσσοπλαστικά με σκοπό είτε να καταστρέψουν την γλώσσαν ημών με εξυπνάδες (ομοφοβία, παιδοφιλία κλπ) είτε να αποκτήσουν κύρος μέσα από το κύρος της Ελληνικής γλώσσης.
Η παιδοφιλία για παράδειγμα δεν είναι αδίκημα. Είναι επιθετικό της θεάς Δήμητρος στους Ορφικούς ύμνους.
Δηώ, παμμήτειρα θεά, πολυώνυμε δαῖμον, σεμνὴ Δήμητερ, κουροτρόφε, ὀλβιοδῶτι, πλουτοδότειρα θεά, σταχυοτρόφε, παντοδότειρα, εἰρήνηι χαίρουσα καὶ ἐργασίαις πολυμόχθοις, σπερμεία, σωρῖτι, ἀλωαία, χλοόκαρπε, ἣ ναίεις ἁγνοῖσιν Ἐλευσῖνος γυάλοισιν, ἱμερόεσσ᾽, ἐρατή, θνητῶν θρέπτειρα προπάντων, ἡ πρώτη ζεύξασα βοῶν ἀροτῆρα τένοντα καὶ βίον ἱμερόεντα βροτοῖς πολύολβον ἀνεῖσα, αὐξιθαλής, Βρομίοιο συνέστιος, ἀγλαότιμος, λαμπαδόεσσ᾽, ἁγνή, δρεπάνοις χαίρουσα θερείοις· σὺ χθονία, σὺ δὲ φαινομένη, σὺ δε πᾶσι προσηνής· εὔτεκνε, παιδοφίλη, σεμνή, κουροτρόφε κούρα, ἅρμα δρακοντείοισιν ὑποζεύξασα χαλινοῖς ἐγκυκλίοις δίναις περὶ σὸν θρόνον εὐάζουσα, μουνογενής, πολύτεκνε θεά, πολυπότνια θνητοῖς, ἧς πολλαὶ μορφαί, πολυάνθεμοι, ἱεροθαλεῖς. ἐλθέ, μάκαιρ᾽, ἁγνή, καρποῖς βρίθουσα θερείοις, εἰρήνην κατάγουσα καὶ εὐνομίην ἐρατεινὴν καὶ πλοῦτον πολύολβον, ὁμοῦ δ᾽ ὑγίειαν ἄνασσαν.
Αδίκημα είναι η κατάχρησις της Ελληνικής γλώσσης και η τοποθέτησις των συνθετικών φόβος, φιλία κλπ κατά το δοκούν. Περισσότερα όμως σε άλλο άρθρο για να μην ξεφύγουμε.

Το άρθρο σαφώς και δεν είναι άρθρο μίσους (και όχι “ομοφοβικό”, αφού είπαμε ότι δεν αναγνωρίζω τον όρο, δεν ανήκει στην γλώσσα μου), αλλά ακόμη και εάν ήταν τι έγινε; Θα μου απαγορέψει κάποιος να έχω αρνητικά συναισθήματα;
Θα επιχειρήσει ο Μπουτάρης ή ο οποιοσδήποτε να μου απαγορεύσει και να μου κουμαντάρει το μίσος;
Το μίσος είναι δικό μου συναίσθημα και το φοράω όποτε γουστάρω
. Καμία εξουσία και καμία δύναμη δεν μπορεί να περιορίσει τα συναισθήματα μου, πόσο δε μάλλον όταν αυτά προκύπτουν ΜΕΤΑ από παραβίαση και καταπάτηση των χρηστών ηθών της κοινωνίας στην οποία ανήκω.

Συνδυάζοντας επομένως το άρθρον 5 με το άρθρον 120 του συντάγματος, θα λέγαμε ότι:
Ο Ελληνικός λαός έχει δικαίωμα αλλά και υποχρεούται να προστατέψει τα χρηστά του ήθη από οποιονδήποτε προσπαθήσει να τα παραβιάσει με την βία.

 
Και ο Μπουτάρης χρησιμοποίησε τα ΜΑΤ, άρα χρησιμοποίησε και βία για να εναντιωθεί στα συνταγματικώς κατοχυρωμένα χρηστά ήθη των Ελλήνων.

________________
* Συγνώμη αλλά εγώ Αγγλικά δεν γνωρίζω ούτε ενδιαφέρομαι να μάθω. Το τι σημαίνει Gay Pride δεν το γνωρίζω. Το μόνο που είδα ήταν κραγμένο και πουπουλένδυτο κιναιδαριό να επιδεικνύει την ανωμαλία του.


Αυτά έγραψε Στράβων ο Αμασεύς, ημέρα 25η Ιουνίου 2012.

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Υπογραφές για την Προάσπιση της Ελληνικής Γλώσσας. Όχι στο Βιβλίο (Φωνητικής) Γραμματικής Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού

Από τον χώρο του περιοδικού Ιχώρ:


Παρακαλούνται όλοι όσοι θέλουν να βοηθήσουν στην προάσπιση της ελληνικής γλώσσας και την απόσυρση του βιβλίου της γραμματικής της Ε' και ΣΤ'  τάξης δημοτικού, να υπογράψουν, συμπληρώνοντας την φόρμα στο κάτω μέρος της σελίδας.

Είναι αναμφισβήτητο πλέον γεγονός ότι μετά το γλωσσικό πραξικόπημα της 11ης Ιανουαρίου του 1982, παρουσία τριάντα περίπου μόνο βουλευτών, όπου εισήχθη προς επείγουσα ψήφιση μετά τα μεσάνυκτα, υπό μορφή τροπολογίας, σε άσχετο νόμο τον 1228 «περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια της γενικής και Τεχνικής-Επαγγελματικής εκπαιδεύσεως» το άρθρο εκείνο περί επιβολής και καθιέρωσης του μονοτονικού συστήματος γραφής, η γλώσσα μας και πιο φτωχή έγινε αλλά και το σύνολο του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος γνώρισε από τότε, και συνεχίζει να γνωρίζει, μοναδικές στιγμές παρακμής, διάλυσης και αποσύνθεσης.

Ήδη όμως από τον Οκτώβριο του 1979 στο «Δελτίο Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων» ανακοινωνόταν από τους «ειδικούς» ότι, «το μονοτονικό είναι ένα βήμα προς την ταύτιση της γραπτής με την προφορική λαλιά», δηλαδή την κατάργηση των πολλών ι, των δύο ε και ο, «και σε αυτή την επίπονη διεργασία πρωτοστατούν οι δημοσιογράφοι, οι προκηρυξιογράφοι, οι μπροσουροποιοί, μανιφεστογράφοι, που θα λυτρώσουν την χώρα μας από την σκουριά αιώνων.»

Από την σκουριά αιώνων…. Και σήμερα μετά από 30 χρόνια είδαμε που οδήγησε ο τόσος «προοδευτισμός» γενιές και γενιές μαθητών. Παιδιά, αλλά και ενήλικες, απίστευτα ανορθόγραφοι, με λεξιλόγιο των 500 λέξεων, με εμφανή αδυναμία επικοινωνίας, αναλυτικής και συνθετικής σκέψεως, με μια τρομακτική σε ποσοστά δυσλεξία, ακόλουθο της γλωσσικής σύγχυσης, να καλπάζει σε ρυθμούς ανεξέλεγκτους και άλλα πολλά δεινά που συσσωρεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια μετά το γλωσσικό πραξικόπημα του 1982.

Και σαν να μην έφτανε αυτή τους η εθνικά επικίνδυνη πράξη, μέσα από συνεχείς «απλοποιήσεις» όλα αυτά τα χρόνια, έτσι βάφτισαν την κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας και γραφής, φτάσαμε στο απίστευτο βιβλίο της Ε και Στ δημοτικού με τίτλο Γραμματική, όπου οι προθέσεις τους έγιναν ακόμα πιο έκδηλες μετατρέποντας πλέον επιδεικτικά, και για άλλη μια φορά πραξικοπηματικά, την κλασσική γραμματική, σε φωνητική γραμματική, απαρχή όπως όλα δείχνουν της καθιέρωσης και της φωνητικής γραφής και εν συνεχεία βεβαίως του λατινικού αλφαβήτου, με φυσικό επακόλουθο βέβαια την πλήρη πλέον γλωσσική σύγχυση και διχασμό, την διάσταση της ζωντανής νέας Ελληνικής γλώσσας από την μητέρα της Αρχαία Ελληνική, την διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής ως ξένης γλώσσας, την πλήρη εξάρθρωση μιας αδιάσπαστης γλωσσικής κληρονομιάς χιλιετηρίδων.

Εγκέφαλοι αυτήν την φορά του νέου πραξικοπήματος το περίφημο Κέντρο Ελληνικής γλώσσας, συντονιστικό και επιτελικό όργανο του Υπουργείου Παιδείας ,και ειδικότερα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, που συγκροτήθηκε με σχετική απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κας Αννας Διαμαντοπούλου, με ΠΕΝΤΑΕΤΗ ΘΗΤΕΙΑ:

1. Ιωάννης Καζάζης, Καθηγητής του Τμ. Φιλολογίας του Πανεπιστημίου ΑΠΘ [ως Πρόεδρος], με αναπληρωτή τον Δημήτριο Κουτσογιάννη, Επίκουρο Καθηγητή Τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ.
2. Αντώνιος Ρεγκάκος, Καθηγητής του Τμ. Φιλολογίας του ΑΠΘ με αναπληρωτή τον Ιωάννη Τζιφόπουλο, Αναπλ. Καθηγητή Τμ. Φιλολογίας ΑΠΘ.
3. Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Γενικός Δ/ντής ΓΓΑΕ, εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, με αναπληρώτρια την Βασιλική Ζώτου , Αναπληρ. Δ/ντρια ΓΓΑΕ.
4. Ζωή Καζαζάκη, Γενική Δ/ντρια Σύγχρονου Πολιτισμού, εκπρόσωπος του ΥΠΠΟΤ, με αναπληρωτή τον Αθανάσιο Μαράντο, Προϊστάμενο Δ/νσης Γραμμάτων.
5. Ελένη Μπούντα, ΠΕ70 εκπρόσωπος του Υ.Π.Δ.Β.Μ.Θ., με αναπληρώτρια την Ψυχογιού Ευαγγελία, ΠΕ02, Σχολική Σύμβουλο, Προϊσταμένη Επιστημονικής και Παιδαγωγικής Καθοδήγησης Β/θμιας.

Ο πρόεδρος δε του συμβουλίου κος Καζάζης είναι αυτός που σε σχετική του απάντηση σχετικά με τον θόρυβο που ξέσπασε μετά το σκάνδαλο, και στην επίσημη ανακοίνωση του, έγραψε και πάλι με λατινικούς χαρακτήρες και θεωρεί φωνήεντα της Ελληνικής τα a,e,I,o,u.

Κατόπιν όλων αυτών και με βαθύτατη συναίσθηση της έννοιας του Καθήκοντος και της Υποχρέωσης απέναντι στους προγόνους μας και τα παιδιά μας , απέναντι στην τεράστια γλωσσική κληρονομιά μας και το αστείρευτο βάθος και σημασία της, και μπροστά στο νέο μεγάλο έγκλημα κατά του Πολιτισμού μας εντέλει, που εισέρχεται όπως όλα δείχνουν στο τελευταίο του στάδιο, αυτές τις τόσο κρίσιμες στιγμές για το Έθνος και τις τύχες του, μαζί με όλα τα δεινά και ταπεινώσεις που ήδη υφίσταται η εθνική μας αξιοπρέπεια και ιστορία στο σύνολο της, εμείς ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ, μακριά από κάθε είδους κομματικά παιχνίδια και αγκυλώσεις, στήνουμε προμαχώνα αντίστασης και αγώνα απέναντι στα όποια σχέδια αποβλέπουν στον ευτελισμό, διασυρμό, κακοποίηση, συκοφάντηση, απλοποίηση και εν τέλει υποβάθμιση και οριστική εξαφάνιση των Ελληνικών αξιών, παράδοσης και πολιτισμού μας, ξεκινώντας από τον θεμελιακό πυλώνα του Ελληνικού Έθνους, την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ:

1. Την απόσυρση του εν λόγω βιβλίου «ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ Ε ΚΑΙ ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ» οριστικά και αμετάκλητα από την διδακτέα ύλη της νέας σχολικής περιόδου.
2. Την άντικατάσταση των μελών του νέου Διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, που συγκροτήθηκε με σχετική απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κας Αννας Διαμαντοπούλου, και την απομάκρυνση τους με νέα υπουργική απόφαση από τον εν λόγω φορέα.
3. Την προσωρινή ισχύ του προηγουμένου βιβλίου Γραμματικής, ως διδακτέα ύλη για τους μαθητές των τάξεων της Ε και Στ τάξης των δημοτικών σχολείων στην Ελληνική επικράτεια, έως ότου συγκροτηθεί ειδική επιτροπή για την συγγραφή νέου βιβλίου μακριά από τις ιδεοληψίες περί φωνητικής γραφής, των προηγουμένων συγγραφέων.
4. Την σοβαρή και υπεύθυνη από το Υπουργείο Παιδείας διενέργεια επιστημονικών συνεδρίων και μελετών, υπό την αιγίδα και επίβλεψη της Ακαδημίας Αθηνών, για το παρόν και το μέλλον της Ελληνικής γλώσσας, και την επανεξέταση του γλωσσικού ζητήματος και εκπαίδευσης από ειδικές επιτροπές επιστημόνων σε όλες τις βαθμίδες, με βάση τα δεδομένα και πάλι σε όλα τα επίπεδα, μετά 30 χρόνια ενός κατά γενική ομολογία αποτυχημένου εκπαιδευτικού συντονισμού και αποτελέσματος.

Ευάγγελος Γ. Μπεξής
Αρχαιολόγος-Ιστορικός, δημοσιογράφος και εκδότης του περιοδικού «ΙΧΩΡ».

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Περί "Δημοτικής"

Μεταφέρω το παρακάτω κείμενο ώς έχει στην τοποθεσία στην οποία το ανακάλυψα. Πρόκειται για την τοποθεσία του περιοδικού "Τετρακτύς" και συγγραφεύς του κειμένου είναι ο Ιωάννης - Άδωνις Μελικέρτης.
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα παρουσίασι, με λίγα λόγια, της ιστορικής πορείας της ελληνικής γλώσσας προς την παρακμή την οποία γνωρίζει σήμερα και τις ιδεολογικές προεκτάσεις οι οποίες ωδήγησαν την γλώσσα μας στην σημερινή της κατάντια:

 ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΑΙ

Η γλώσσα είναι, όπως λέγεται, ζών οργανισμός και ως οργανισμός μεταπλάσσεται συνεχώς ως υποκείμενη εις τους νόμους της εξελίξεως. Αυτό είναι μία πραγματικότης εκτός πάσης αμφιβολίας, από την οποίαν δεν θα μπορούσε να εκφύγη και η ελληνική γλώσσα, η ύπαρξις της οποίας μετράται με τις χιλιετίες. Η γλώσσα μέσα από την εξελικτική της πορεία, είναι κατά κάποιον τρόπο ο καθρέπτης της ιστορικής ζωής ενός έθνους. Παρακολουθεί και καταγράφει τις ευτυχείς στιγμές και τις περιόδους εξάρσεως, όσο και τις δοκιμασίες και τα δεινοπαθήματα. Έτσι λοιπόν υπάρχουν εξελικτικές διαδικασίες ομαλές και άρα αποδεκτές, που πραγματοποιούνται μέσα από ευνοϊκές συγκυρίες, όπως η εξέλιξις της ελληνικής γλώσσης από του Ομήρου μέχρι και των Αλεξανδρινών Χρόνων. Επίσης η αγγλική γλώσσα, που χάρις στην γλωσσοπλαστική μεγαλοφυία ενός Shakespeare, εξελίχθηκε στο σημερινό παγκόσμιο γλωσσικό όργανο.
 
Υπάρχουν όμως και γλωσσικές εξελίξεις, που γίνονται κάτω από άκρως δυσμενείς συνθήκες, οπότε τότε δεν μπορούμε πλέον να ομιλούμε περί προόδου, αλλά περί οπισθοδρομήσεως. Τέτοια ήταν η μετέπειτα πορεία της ελληνικής γλώσσης, που παρηκολούθησε και αυτή τις δοκιμασίες του έθνους μέσα από την μακραίωνα ρωμαϊκή κατάκτηση και αργότερα στην 500ετήτουρκική δουλεία. Ένα πρώτο σύμπτωμα ήταν η διεύρυνσις του χάσματος μεταξύ της γραφομένης και της ομιλουμένης γλώσσης, ενώ η τελευταία υφίστατο μία ραγδαία φθορά λόγω της επικρατούσης τότε γενικής αμαθείας και απαιδευσίας, αλλά και λόγω της μαζικής εισαγωγής εξωγενών στοιχείων και τύπων. Έτσι λοιπόν με την συνεχή απομάκρυνση της ομιλουμένης από την γραφομένη λογία, προέκυψε η δημώδης γλώσσα, από την μετεξέλιξη της οποίας προήλθε η σημερινή Δημοτική. Πρέπει να λεχθεί εκ προοιμίου ότι η δημώδης γλώσσα όπως προέκυψε αμέσως μετά την Απελευθέρωση από τους Τούρκους, ήταν προφανώς προϊόν αγραμματοσύνης και αμαθείας. 

Η απλοϊκή και πηγαία γλώσσα του Μακρυγιάννη, μας δίνει το στίγμα της τότε ομιλουμένης, η οποία βεβαίως σε καμμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να διεκδικήση την επισημοποίηση και καθιέρωση. Αμέσως μετά την Απελευθέρωση εξέσπασε αγών για την επικράτηση μεταξύ Καθαρευούσης και Δημοτικής, που κράτησε με εναλλασσόμενες φάσεις περίπου 150 έτη και έληξε τελικώς με την καθιέρωση της Δημοτικής. Σήμερα η Δημοτική είναι η επίσημος γλώσσα του κράτους και αποτελεί μία πραγματικότητα αναμφισβήτητη, που δεν επιτρέπεται να αγνοούμε, είτε συμφωνούμε με αυτήν, είτε όχι. Αυτό όμως δικαιολογεί τόσο μένος κατά του γλωσσικού παρελθόντος της χώρας; Γιατί αυτή η αποστροφή προς την αρχαιότητα και προς την λογία γενικώς παράδοσι, που και αυτή αποτελεί επίσης μία ιστορική πραγματικότητα; Πρέπει να διαγράψομε τον Κάλβο, τον Παπαδιαμάντη, τον Παπαρρηγόπουλο κ.ά. ; 

Σήμερα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το πείραμα της Δημοτικής, 20 χρόνια μετά την καθιέρωσί της και 12 χρόνια μετά την επιβολή του μονοτονικού, απέτυχε. Αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα: Λεξιπενία, υποβάθμισις των σπουδών, γλωσσικός εκχυδαϊσμός. Ο λόγος πρέπει να αναζητηθή στο ότι θέλησε να τραβήξει τον δρόμο μόνη της, αποκόπτουσα τους οργανικούς δεσμούς με τον κορμό της ενιαίας ελληνικής γλώσσης, όπως την διεμόρφωσαν οι αιώνες. Σήμερα ο μύθος της αυθυπαρξίας της Δημοτικής έχει καταρριφθή και όλο και περισσότεροι γλωσσολόγοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι τείνουν στην αποδοχή του ενιαίου και διαχρονικού της ελληνικής γλώσσης. Από το άλλο μέρος, η ηττηθείσα τελικώς στην αναμέτρησι Καθαρεύουσα, είναι η μεγάλη αδικημένη της ιστορίας. Χαρακτηρίσθηκε ως τεχνητή γλώσσα, ενώ της απεδόθησαν κατά καιρούς και άλλοι χαρακτηρισμοί λιγώτερο ευγενικοί. Αυτό όμως αποτελεί μία υπεραπλούστευσι και μία ασυγχώρητη παραγνώρισι της μεγάλης προσφοράς της. 

Η Καθαρεύουσα τελεί εις άμεσον σχέσιν με τον ακένωτον γλωσσικό πλούτο της αρχαίας ελληνικής, ενώ χρεώνεται ακόμη με δύο μεγάλες ιστορικές επιτεύξεις: Την ευρυτάτη κάθαρσι της γλώσσης, που ανέλαβε μετά την Απελευθέρωσι, από τα αλλότρια στοιχεία (τουρκικά, αλβανικά, σλαβικά) και την γλωσσοπλασία χιλιάδων νέων λέξεων προσηρμοσμένων στις καινούργιες ανάγκες που ανέκυψαν την εποχή εκείνη. Π.χ. είδησις αντί χαμπέρι, στρατός αντί ασκέρι, παντοπώλης αντί μπακάλης, θερμάστρα (σόμπα), τυφέκιον (ντουφέκι), κτλ. Και ακόμη: Κατάστημα, δημοσιογράφος, ποδήλατο σιδηρόδρομος, βιομηχανία, βουλευτής, πρωθυπουργός, αλεξίπτωτον, λεωφορείον κτλ. Δεν είναι δύσκολο να φαντασθούμε, ποιά θα ήταν η μορφή των όρων αυτών, αν συνετίθεντο με βάσιν την Δημοτική, όταν έχωμε παραδείγματα, όπως το πισωγύρισμα, χρονοντούλαπο, Παρθενός (αντί για τον Παρθενώνα, με δράστη τον Ιω. Ψυχάρη), αραχτός, κυριλές κ.ά. Ήταν λοιπόν τόσο κακό αυτό το έργο, ώστε να επισύρη το μένος και την μήνιν των ζηλωτών της Δημοτικής; Και όμως αν δεν υπήρχε η καθαρεύουσα, είναι βέβαιο ότι σήμερα θα μιλούσαμε ένα τουρκοελληνικό ιδίωμα, σαν αυτό που διακωμωδείται στην "Βαβυλωνία" του Δ. Βυζαντίου. Μετά το 1976 όμως μία αντίστροφη πορεία σημειώνεται και από την Κερκόπορτα της Δημοτικής μπήκαν στα σχολικά βιβλία εκατοντάδες τουρκόφερτες κυρίως λέξεις. Δεν ομιλώ για την μαζική εισβολή αγγλοσαξωνικών όρων γιατί αυτό αποτελεί θέμα για άλλη συζήτησι. Δεν έχει παρά να ανοίξει κανείς τα αναγνωστικά του Δημοτικού, για να αντιληφθή την έκταση του κακού. Ιδού μερικά δείγματα: Τσαλίμια, μπόλικος, ζεμπίλια, μπερδεύω, τεμπεσίρι, σόϊ, τσαντίρι, μανάβικο, τεμπέλης (Δ' Δημοτικού). Κέφι μπελάς, μπόγος, καυγάς, μπαϊλντίζω, σούσουρο, μπουρί, σόμπα, χαϊβάνι (!), ράφι, μπαμπάς, τσεμπέρι, λεφούσι, μαχαλάς, μπογαλάκια, καλντερίμι κτλ (Ε' Δημ.). Ευγενής τροφή για τους νεαρούς βλαστούς μας.....

Το σπουδαίο έργο της Καθαρευούσης τα τελευταία 150 χρόνια, πήγε δυστυχώς χαμένο και γυρίσαμε πάλι πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε. Ένα από τα κύρια προβλήματα της ελληνικότητος, είναι να αποκαθάρωμε την γλώσσα και την ζωή μας, από τις ανατολίτικες επιδράσεις, από τον τουρκισμό, που έχει εμποτίσει εις βάθος τα κύτταρα του Έθνους. Να ξετουρκέψουμε την γλώσσα μας. Το ζήτημα είναι, τι θα απομείνη από την δημοτική, όταν χιλιάδες οθνείαι λέξεις, όπως το μετερίζι, άτι, σούρουπο, πρεβάζι, αγιάζι, μπουγάζι, ντουβάρι, μαχαλάς, αμάν, καρδάσι κ.τ.λ., αποτελούν κύρια στοιχεία εκφράσεως και μάλιστα με καλλιλογικές προθέσεις. Ολίγα τινά τώρα για το μονοτονικό σύστημα, που επεβλήθη δια νόμου το 1982. Και αυτό εδοκιμάσθη δώδεκα χρόνια τώρα και τα αποτελέσματα δεν εδικαίωσαν τις αρχικές προβλέψεις. Η κατάργησις των τονικών σημείων διεσάλευσε την γλωσσική πειθαρχία, με πρώτο θύμα την ορθογραφία. Λάθος μέγα είναι το λεγόμενον ότι η αξία τους ήταν αμελητέα, "απλά σημαδάκια". Ουδέν τούτου αναληθέστερον, ιδίως προκειμένου περί της δασείας. Το επιχείρημα δε ότι οι αρχαίοι δεν χρησιμοποιούσαν τονικά σημεία, είναι ασύστατο και δεν αντέχει στην κριτική. Μήπως οι Αλεξανδρινοί δεν ήταν αρχαίοι: Άλλωστε η γραφή ουδέποτε έπαυσε εξελισσομένη. Αλλιώς εγράφετο την εποχή του Πεισιστράτου (π.χ. ΗΙLLΥΡΙΟΣ=ΙΛΛΥΡΙΟΣ, ΘΡΑΙΧΣ=ΘΡΑιΞ, ΤΕΙ=ΤΗι, ΣΚΥΘΕΣ=ΣΚΥΘΗΣ κτλ) και αλλιώς μετά την μεταρρύθμισι του Ευκλείδου (403 π.Χ.), οπότε Η=ΕΕ, Ξ=ΚΣ κ.ά. Γιά ποιά αρχαία λοιπόν ομιλούμε, όταν μάλιστα εγράφετο τότε μεγαλογράμματος και χωρίς διαστήματα; Η Ελληνική γραφή μετά την καθιέρωσι των τονικών σημείων περί το 200 μ. Χ., σταθεροποιήθηκε γιά πολλούς αιώνες μέχρι περίπου τον 8ον μ. Χ. ότε επεβλήθη πλέον η μικρογράμματος γραφή. 

Το πολυτονικό σύστημα είχε λοιπόν μία μακραίωνα ζωή περίπου δώδεκα αιώνων, καθ΄ ην εδοκιμάσθη και επέτυχε, ώστε να θεωρήται ασυγχώρητος ελαφρότης η βάναυσος διά νόμου κατάργησίς του. Και είμαστε ακόμη στην αρχή και αν συνεχισθή αυτός ο κατήφορος, τότε από το μονοτονικό υπάρχει φόβος να οδηγηθούμε στο μονοφωνικό και αργότερα ίσως στην υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου. Όμως ο Δημοτικισμός δεν είναι μόνον ένα γλωσσικό κίνημα. Έχει φιλοδοξίες κατά πολύ ευρύτερες. Θα έλεγε κανείς οτι είναι η ιδεολογία της Ρωμιοσύνης, κατ΄ αντιδιαστολήν προς τον Ελληνισμόν. Ο Δημοτικισμός επιθυμεί πλήρη αυθυπαρξία και αυτονόμησι από την αρχαιότητα, ενώ συγχρόνως αισθάνεται συμπάθεια και οικείωσι προς την ρωμαϊκή αρχαιότητα και την μεσαιωνική συνέχειά της, που καταχρηστικώς ωνομάσθη "βυζαντινή". Πρέπει να λεχθή εν παρεκβάσει οτι "Βυζαντινή Αυτοκρατορία" δεν υπήρξε ποτέ, ούτε υπήρξε πράξις συστάσεως ενός τοιούτου κράτους. Απ' αρχής μέχρι τέλους εφέρετο ως Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - Imperium Romanum - οι δε αυτοκράτορες μέχρι και του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου απεκαλούντο "Βασιλείς Ρωμαίων". Ο όρος είναι λεκτικό πλάσμα ευρωπαίων ιστορικών του 16ου και 17ου αιώνος, που ανέκαθεν θεωρούσαν το κράτος της Κων/πόλεως Bas Empire και δεν ήταν διατεθειμένοι να χαρίσουν τον "ρωμαϊσμό" στους "αιρετικούς" Έλληνες. Το περίεργο είναι ότι ο όρος αυτός έγινε ασμένως αποδεκτός από την ελληνική ιστοριογραφία για εντελώς διαφορετικούς λόγους, διότι έτσι υπεγραμμίζετο ο ελληνικός χαρακτήρ της αυτοκρατορίας και εκαλύπτετο ένα μεγάλο χάσμα στην ιστορία του Έθνους. 

Το δημοτικιστικό κίνημα λοιπόν συνεδέθη από την αρχή με το όνομα των Ρωμηών και όχι απλώς με την "ρομέηκη γλόσα". Το αδιάλλακτο ιδεολογικό όργανο των δημοτικιστών, που εκδόθηκε το 1904 από τον Δ.Π. Ταγκόπουλο, δεν βρήκε άλλο όνομα για τίτλο, παρά εκείνο του δευτέρου βασιλέως της Ρώμης του Νουμά, μυθικού προστάτου των λατινικών γραμμάτων και το περιοδικό αυτό με τον ομώνυμο τίτλο υπεδήλωνε ότι υπηρετεί τα ρωμαϊκά και όχι τα ελληνικά ιδεώδη. Ένας άλλος πρωτοπόρος του Δημοτικισμού, ο Αργύρης Εφταλιώτης, θέλησε να δώσει μεγαλύτερη έμφασι στην ρομέϊκη συνείδησι και μάλιστα χωρίς υπαινιγμούς και υπονοούμενα. Με το σχεδίασμά του "Ιστορία της Ρωμιοσύνης", που εδημοσίευσε το 1901, διασπά πλήρως το Έθνος, διαχωρίζων τους Νέους από τους Παλαιούς, τους Ρωμηούς από τους Έλληνες. Η άλωσις της Κορίνθου (146 π. Χ.) και η υποδούλωσις της Ελλάδος στους Ρωμαίους, είναι γιά τον Εφταλιώτη και τους ομοίους του, "η ένδοξη αρχή της ιστορίας των Ρωμηών". Ο νεογραικυλισμός στην αποθέωσή του ...! Τις θέσεις των "ρωμαιοφρόνων" υπεστήριξαν με πολύ ζήλο ο Α. Πάλλης και ο Πέτρος Βλαστός, στον δε δημοσιογραφικό αγώνα που ακολούθησε, συνετάχθη με αυτούς και με το όνομα της Ρωμιοσύνης και ο Κωστής Παλαμάς. Να και κάτι πολύ λίγο γνωστό για τον "εθνικό" μας ποιητή. Ο Γιάννης Ψυχάρης, ο πατριάρχης του δημοτικισμού, ήταν και αυτός θαυμαστής του ρωμαϊκού πνεύματος της ενότητος και περιφρονούσε την ελληνική τάσι για διάσπαση. Επίστευε οτι "Οταν το 1821 ο Μπότσαρης και οι όμοιοί του ξεσηκώνονταν, υπήκουαν χωρίς μήτε να το ξέρουν (ο Ψ. όμως το ήξερε...) σε μία ρωμαϊκή ώθηση". Αντίθετα έβλεπε οτι "Η Ακρόπολη μ' όλη την αρχαία της δόξα είναι έτοιμη (άκουσον!) να πέση και να μας πλακώση", όπως γράφει στις πρώτες σελίδες του περιβόητου "Ταξιδιού" του. Και αισθανόταν μέχρι τέλους Ρωμηός ο Ψυχάρης. Άλλος "ρωμαιόφρων" δημοτικιστής, ο Μένος Φιλήντας, που μάλιστα απεκλήθη "Πρωτοπαλλήκαρο της Ιδέας", έγραφε το 1929: "Prepi na grafoume me to latiniko alfavito ...". Στο ίδιο μήκος κύματος, ο άλλος επιφανής του Δημοτικισμού Δημήτρης Γλυνός, έλεγε περίπου την ίδια εποχή: "το λατινικό αλφάβητο μας εισάγει μορφικά στην οικογένεια των ευρωπαϊκών λαών, έπειτα λύνει με μιας το ορθογραφικό πρόβλημα". Λαμπρό δίδαγμα παρακμής και ήσσονος προσπαθείας και μάλιστα από ένα πρωταγωνιστή της πρώτης "Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης". Όπως βλέπομε λοιπόν ο Δημοτικισμός εμφανίσθηκε με διαθέσεις συγκεκροτημένης ιδεολογίας και όχι σαν μία απλή γλωσσική ανανεωτική κίνησις. Το άσχημο όμως είναι ότι λίγοι αντελήφθησαν τις πραγματικές του προθέσεις και δεν τον αντιμετώπισαν όπως θα έπρεπε επί του ιδεολογικού και εθνικού πεδίου.
Ιωάννης - Άδωνις Μελικέρτης