Πωλούνται τα στοιχεία του Facebook

Η είδηση όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία, 7/3/2009:

Γράφει ο Αιθεροβάμων

αγαπητοί αναγνώστες της Ισοτιμίας, είναι κάποιος ή κάποιοι από εσάς μέλος της μεγάλης, μα πολύ μεγάλης πια οικογένειας του Facebook; Φαντάζομαι -όπως έκανε και ο γράφων- να σπεύσατε μετά τα τελευταία γεγονότα να πάψετε να είστε μέλος, ώστε να σώσετε ό,τι μπορείτε από την ιδιωτική σας έκθεση σ’ αυτή την ιδιοφυή μιντιακή μηχανή συλλογής πληροφοριών και socializing.

Ο Αιθεροβάμων ομολογεί ότι δεν είχε δώσει την πρέπουσα σημασία στο ιντερνετικό αυτό φαινόμενο ως το περασμένο καλοκαίρι. Η διείσδυση του Ιnternet κατά το 2007 και όλο το 2008 είμαι πεπεισμένος ότι στην Ελλάδα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο facebook.

Ας ξεκινήσουμε όμως από το Φεβρουάριο του 2004, όταν ο Mark Zuckenberg πρώην πια φοιτητής του Harvard- επινόησε ένα social network, στο οποίο θα συμμετείχαν μόνο φοιτητές και διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου. Σύντομα η επιτυχία εξαπλώθηκε στο ΜΙΤ και στο Boston University, αλλά και σε μερικές δεκάδες ακόμη πανεπιστημιακές σχολές της Αμερικής.

Ο πανέξυπνος Zuckenberg κατάλαβε ότι το επόμενο βήμα ήταν τα πανεπιστήμια της Ευρώπης και σε λίγο δικαίωμα εγγραφής θα είχαν όλοι οι νέοι του πλανήτη… Έσφαλε όμως, γιατί σήμερα, σχεδόν 5 χρόνια μετά, 150 εκατ. μέλη κάθε ηλικίας επικοινωνούν μεταξύ τους, ανεβάζουν εκατομμύρια φωτογραφίες τους ημερησίως (προσέξτε το αυτό), διαφημίζουν εκδηλώσεις τους, φλερτάρουν, κλείνουν ταξίδια, βρίσκουν χαμένους παιδικούς φίλους.

Τέλος, ένα μεγάλο μέρος μελών χρησιμοποιεί το Facebook ως ένα νέο μιντιακό μέσο προβολής δραστηριοτήτων… Από μια απλή έκθεση ζωγραφικής ως μια συναυλία… Και όλα αυτά δωρεάν!!! Ή μήπως δεν είναι ακριβώς δωρεάν… Γιατί άραγε η Yahoo! έσπευσε να προσφέρει ένα δισ. δολάρια για να αγοράσει το «μαγαζί» από τον Zuckenberg; Γιατί η Google ανέβασε την προσφορά σε 2,5 δισ. δολάρια; Γιατί το ίδιο το Facebook ανεβάζει την αξία του σε 8 δισ. δολάρια εντός της επόμενης τριετίας, οπότε και σκοπεύει να μπει σε κάποιο είδος διαπραγμάτευσης;

Ο μόνος που κατάφερε να έχει μια κάποια προνομιακή σχέση με τον Zuckenberg για το Facebook είναι ο Bill Gates, ο οποίος δίνοντας κοντά 250 εκατομμύρια δολάρια πριν από 15 μήνες, αγόρασε το 1,6% των μετοχών, δίνοντας έμμεσα έτσι μια αξία της τάξεως των 15 δισ.

Τα έσοδα του Facebook από τις διαφημίσεις δεν ξεπερνούν τα 150 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, ίσως το 2008 να φτάσουν τα 200 εκατομμύρια, αλλά σκεφτείτε την υπεραξία που αποκτά η λίστα των μελών του Facebook στα χέρια του Zuckenberg, με όλες τις πληροφορίες που καλείται το εγγραφόμενο μέλος να δώσει στον «αόρατο εγγραφέα», προκειμένου να μπει στο μαγικό του κόσμο.

Ελάχιστοι από εμάς διάβασαν όταν έκαναν εγγραφή τους όρους που αποδεχτήκαμε προκειμένου να εγγραφούμε. Δεκαπέντε σελίδες όρων χρήσης, που περιληπτικά μας ενημερώνουν ότι η υπηρεσία έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα προσωπικά μας στοιχεία, τις φωτογραφίες μας και τις προτιμήσεις μας και τα πάντα για δικές της χρήσεις!

Φυσικά κάποιοι δήλωσαν ψεύτικη ημερομηνία γέννησης, αλλά σε ένα network τόσο μοντέρνο, φιλελεύθερο και «εφιαλτικά φιλειρηνικό και χωρίς φραγμούς» ποιος ο λόγος να κρυφτείς. Χώρια που ουδείς φοβάται την «θεωρητική ελευθερία» που εκφράζει το ίδιο το Ιnternet.

Έχω ένα φίλο δημοσιογράφο που βλέπει πίσω απ’ όλα την CIA και την Μοσάντ και φυσικά όταν έσκασε το θέμα της πρόθεσης του Zuckenberg να πουλήσει τις πληροφορίες που διαθέτει για κέρδος, με προέτρεψε να φύγω, σβήνοντας την σελίδα μου!!! Αμ δε… τα στοιχεία αποθηκεύονται και ο «φάκελός» σου μένει για πάντα στο μεγάλο αρχείο του Facebook, όπως και οι προσωπικές σου στιγμές που μοιράστηκες με φίλους σου, ανεβάζοντας φωτογραφίες…

Αντιδράσεις κατά του Zuckenberg από χιλιάδες μέλη

Η ΚΙΝΗΣΗ έγινε αρχές Φεβρουαρίου, όταν το Facebook δήλωσε επίσημα στο Davos ότι ετοιμάζει μια πλατφόρμα, όπου δεκάδες μεγάλες εταιρείες θα μπορούν να έχουν πρόσβαση, έναντι πακτωλού χρημάτων προς τον Zuckenberg και την παρέα του, σε όλη τη βάση δεδομένων των χρηστών της δημοφιλούς σελίδας.

Στις επόμενες δε 10 ημέρες, στα μέσα Φεβρουαρίου, ανέβηκε και η σχετική ανακοίνωση, όπου ο ωραίος Mark ανακοίνωνε θρασύτατα ότι αλλάζει τους όρους χρήσης και πλέον ό,τι έχουμε ανεβάσει στο Facebook του ανήκει -όπως και σε εμάς βέβαια- ακόμη κι αν καταργήσουμε την παρουσία μας. Κοινώς… ευχαριστούμε που πέσατε θύματά μας, τώρα αρχίζει το πάρτι και μην τολμήσετε να πιστέψετε ότι η ζωή σας ανήκει μόνο σε μας…

Ας μην ανεβάζατε φωτογραφίες και ας μην ανακοινώνατε ότι λατρεύετε για παράδειγμα τον Osama Bin Landen ή τον Παλαιοκώστα… Η αντίδραση ήταν άμεση από πολλούς χρήστες. Ανοίχτηκαν στο ίδιο το Facebook σελίδες αντίδρασης, μαζεύτηκαν χιλιάδες μέλη, αναγκάζοντας τον Zuckenberg να ανακοινώσει πριν από λίγες μέρες ότι οι νέοι όροι δεν ισχύουν και ανοίγεται σελίδα συζήτησης με θέμα τους όρους και τις υποχρεώσεις των χρηστών του network.

Ο ίδιος δήλωσε πως όραμά του είναι η ελεύθερη και ανοιχτή επικοινωνία, καταθέτοντας μάλιστα δύο κείμενα… τις Αρχές του Facebook και τη Δήλωση Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων. Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω δηλαδή… η αρχική αντίδραση τον έκανε να υποχωρήσει μερικώς, μέχρι να καταλαγιάσει η όλη ιστορία και αφού επαρκώς έχουν εξηγηθεί όλα, να προχωρήσει στο ποθούμενο, την πώληση των δεδομένων μας…

Ο «Big Brother» έχει αποκτήσει όνομα, αγαπητοί αναγνώστες, και μάλιστα με τον τρόπο που δεν υποψιαζόταν κανείς… αυτόν δηλαδή της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και λόγων. Ευτυχώς, Κύριε Διευθυντά, ο Mark Zuckenberg δεν ξέρει το όνομα του Αιθεροβάμονα…

Όπως δημοσιεύεται στην «Ισοτιμία» της 7/3/2009

Αίτημα για την Παρουσίαση Αποδείξεων του Ισχυρισμού HIV = AIDS

Καλούνται όλοι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι να δηλώσουν συμμετοχή ζητώντας την επίσημη απάντηση από τον Υπουργό Υγείας.

Η επιστολή-αίτηση προς τον Υπουργό Υγείας έχει ως εξής:


Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μπορέσετε να διαβάσετε το κείμενο.

Το παραπάνω αίτημα έχει αναρτηθεί στον δικτυακό τόπο της Μαρίας Παπαγιαννίδου, HivWave, συγγραφέως του βιβλίου ΑΝΤΙΟ AIDS, το οποίο παρουσίασα στην προηγούμενη ανάρτηση. Στην αριχική σελίδα του site της Μαρίας Παπαγιαννίδου βλέπουμε τον σύνδεσμο Ζητάμε τις αποδείξεις στον οποίο βρίσκονται το κείμενο της επιστολής, κάποια σχόλια της ίδιας της κυρίας Παπαγιαννίδου, τα ονοματεπώνυμα όσων υπογράφουν το κείμενο και οι οδηγίες για συμμετοχή. Επειδή το αίτημα εκφράζεται επίσημα, με σφραγίδα δικηγόρου, το μόνο που έχει να χάσει όποιος προσυπογράφει είναι η ανωνυμία του. Ο καθένας μπορεί να αποφασίσει αν θέλει και μπορεί να προσυπογράψει το κείμενο. Ένα είναι σίγουρο: Όσο μεγαλύτερο το πλήθος των υπογραφών, τόσο μεγαλύτερη η πίεση προς τον Υπουργό Υγείας.

Αντίο AIDS! Μια Μαρτυρία Σωτηρίας που Βασίστηκε στην Αναγνώριση μιας Καλά Κρυμένης Αλήθειας

Το τρίτο βιβλίο της Μαρίας Παπαγιαννίδου

Το τρίτο μέρος μιας τριλογίας, ώριμο, κατασταλαγμένο, χωρίς αμφιβολίες ή δισταγμούς. Η Μαρία Παπαγιαννίδου διηγείται την πολύχρονη περιπέτεια που έζησε μέχρι την αποκάλυψη της Μεγάλης Αλήθειας για το AIDS.
Δύσκολο να αποδεχτείς οτι η ζωή σου βασιστηκε για είκοσι χρόνια σε ένα Μεγάλο Ψέμα που σε οδηγούσε στον θάνατο. Συγκλονιστικό βιβλίο και παρόλα αυτά δεν το είδα σε καμιά βιτρίνα βιβλιοπωλείου, ούτε καν σε εμφανή, πόσο μάλλον σε περίοπτη θέση, παρά καταχωνιασμένο σε ράφια που δεν θα το έβρισκε κανείς στην τύχη, αν δεν το γνώριζε. Εγώ, γνωρίζοντας τα σχετικά με την έκδοση του βιβλίου το ζήτησα, αφού πρώτα έψαξα και δεν το έβλεπα πουθενά στα ράφια στα οποία θα μπορούσε να βρίσκεται ενός από τα πολλά βιβλιοπωλεία της πόλης μου...

Παραθέτω παρακάτω τα λόγια της ίδιας της συγγραφέως, από τις σελίδες της στο διαδίκτυο (HivWave):

Μήπως έχουμε παραπλανηθεί εδώ και 25 χρόνια;Η συγγραφέας ήταν ετοιμοθάνατη ασθενής του AIDS για ατελείωτο διάστημα και επανέκτησε την υγεία της, ως διά μαγείας, μόλις σταμάτησε τη φαρμακευτική αγωγή της.Τι ήταν αυτό που έζησε, λοιπόν; Ένα κακόγουστο αστείο;Άρχισε νέα έρευνα πάνω στο καθετί που της είχε συμβεί, συνάντησε πρόθυμους συμπαραστάτες στο διάβα της, βρήκε τις απαντήσεις που έλειπαν και θέλησε να το φωνάξει πια σε όλους: Ο γίγαντας έχει πήλινα πόδια! Κοιτάξτε τον!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όταν οι ιστορικοί κοιτάξουν πίσω στην εποχή μας, θα προσέξουν ενδεχομένως ότι η σεξουαλική επανάσταση, ως καίρια συμβολή στο κίνημα απελευθέρωσης και ισότητας του 20ού αιώνα, τερματίστηκε οριστικά το 1984 με την εισαγωγή του όρου «AIDS» στη ζωή των ανθρώπων. Ο όρος αυτός δεν κατάργησε μόνο τον έρωτα και την ελευθερία της σκέψης, αλλά έφερε στην καθημερινότητά μας την επικείμενη προσωπική καταστροφή ως μόνιμο άγχος. Ο αντίκτυπος στην κοινωνία ήταν τεράστιος.
Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους, τα όνειρά τους, το δικαίωμά τους στη ζωή. Εκατομμύρια άλλοι, οι οποίοι βρίσκονταν ήδη στα όρια της επιβίωσης στον Τρίτο Κόσμο, δέχτηκαν τη χαριστική βολή. Ονομάστηκε «μάστιγα», σαν να ʼταν κάτι θεϊκό, αλλά ήταν μια ανθρώπινη μαζική παράκρουση.
H συμβολή των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την εδραίωση της νέας αντίληψης και η διακυβέρνησή τους από ένα ισχυρό κατεστημένο, όπως τη βίωσα εγώ μέχρι σήμερα, διακρίνονται στο βάθος κάθε σκηνής σε αυτό το βιβλίο. Η συνειδητοποίηση του τι κρύβεται πίσω από την πληροφόρησή μας συντελεί στην κατανόηση του προβλήματος.
Λένε ότι θεραπεία για το AIDS δεν μπορεί να βρεθεί, αλλά εγώ ήμουν «οροθετική» για δέκα χρόνια και είχα πλήρες AIDS για άλλα δώδεκα, για να επανέλθω σε υγεία μετά από όλα αυτά χωρίς καμία ανάμειξη γιατρού και κανένα φάρμακο. Η ιστορία μου τυχαίνει να συμπίπτει με την ιστορία του AIDS μέχρι σήμερα, και σκοπεύω να τις παραθέσω παράλληλα για να αποκτήσει το AIDS τις αληθινές του διαστάσεις. Δεν είναι παντοτινό, ούτε αναγκαίο - για την ακρίβεια εκείνο εξέπνευσε πριν από μένα. Πώς συνέβη αυτό;
Με βάση την επίσημη θεωρία περί «συνδρόμου» και για όσο καιρό την πίστευα, ήμουν καταδικασμένη σε πρόωρο θάνατο. Ουσιαστικά ήμουν νεκρή επί 22 χρόνια, αφού υπάρχουν δύο είδη θανάτου: ο πραγματικός, και εκείνος που σου αναγγέλλεται ως δεδομένος και τον βιώνεις πια την κάθε μέρα.
Έκανα, στο μεταξύ, έρευνα για την «αρρώστια» μου και δεν έβρισκα ούτε μία ένδειξη που να παραπέμπει σε «άλλη πλευρά» του AIDS. Ωστόσο, σκέφτηκα κάποια στιγμή να αναζητήσω τον λόγο για τον οποίο είχε εξαφανιστεί η πληροφορία ότι ο ιός μεταδίδεται μόνο με το αίμα και το σπέρμα, ενώ εγώ εξακολουθούσα να μην έχω συναντήσει επί δέκα χρόνια στα νοσοκομεία ούτε έναν ομόλογό μου του αντίθετου φύλου. Το ανέλπιστο αποτέλεσμα ήταν ότι αποκαλύφθηκε μπροστά μου μια ολόκληρη αθέατη πλευρά του ζητήματος που άλλαζε τελείως τα δεδομένα. Χρειάστηκα άλλον έναν χρόνο για να επεξεργαστώ τη νέα γνώση και να πάρω μια απόλυτα λογική απόφαση: σταμάτησα τα χάπια, τους γιατρούς και τις εξετάσεις στις 23 Απριλίου 2007. Εκείνη τη λαμπρή ημέρα θα επανερχόμουν αυτόματα στο σημείο που βρισκόμουν το 1985: γερή, δυνατή και αισιόδοξη.
Ήταν θανατηφόρα ασθένεια αυτό που έζησα ή μάλλον θανατηφόρα πλάνη; Η όλη υπόθεση του AIDS έχει ομιχλώδεις καταβολές σχεδόν σε κάθε στάδιό της. Αγνοήθηκε η καθιερωμένη επιστημονική διαδικασία, όταν ανακοινώθηκε το 1984 σε παγκόσμια τηλεοπτική αναμετάδοση η ανακάλυψη του ιού ΗΙV ως αιτία ενός νέου συνδρόμου, εβδομάδες πριν από την καθιερωμένη δημοσίευση των μελετών για κριτικό έλεγχο και επαλήθευση από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Παρουσιάστηκε ως μία ακόμα επιτυχία της αμερικανικής επιστήμης, η οποία θα βοηθούσε στην επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης ενός τεχνητού κλίματος φόβου που είχε καλλιεργηθεί βάσει αμφίβολων επιδημικών δεδομένων από ανθρώπους που αρρώσταιναν εξαιτίας ναρκωτικών ουσιών.
Ως γνωστόν, όταν ένα άτομο παλεύει με τη χρόνια λήψη ναρκωτικών και την εξάρτηση από την ηρωίνη και το κρακ, είναι πιθανόν επίσης να υποσιτίζεται. Η κακή διατροφή από μόνη της είναι ο γρηγορότερος, ασφαλέστερος, καθολικός και τέλειος τρόπος για να οδηγήσει κανείς σε κατάρρευσης το ανοσοποιητικό του σύστημα. Δεν χρειάζεται επίκληση ιού.
Παρ΄ όλα αυτά, το φαινόμενο ονομάστηκε AIDS και αποδόθηκε σε έναν ιό ονόματι HIV.Οι πρώτες περιπτώσεις AIDS που καταγράφηκαν, σύμφωνα με επίσημη αναφορά (ΜΜWR, 5 Ιουνίου 1981) την περίοδο Οκτώβριος 1980-Μάιος 1981, ήταν πέντε νεαροί άντρες, όλοι ενεργοί ομοφυλόφιλοι, εντοπισμένοι σε τρία διαφορετικά νοσοκομεία του Λος Άντζελες. Μόνο δύο από τους πέντε ανέφεραν ότι είχαν συχνές σεξουαλικές επαφές με διάφορους συντρόφους, ενώ και οι πέντε είχαν στο ιστορικό τους χρήση εισπνεόμενων ναρκωτικών. Δεν είχαν ποτέ συναντήσει ο ένας τον άλλο, ούτε γνώριζαν δικούς τους συντρόφους ή κοινούς γνωστούς που να έχουν τα ίδια συμπτώματα.
Παρʼ όλα αυτά, ο ιός που ενοχοποιήθηκε για την πάθησή τους παρουσιάστηκε ως σεξουαλικά μεταδιδόμενος.
Η ιδέα του AIDS μεταβλήθηκε σε ένα θερμοκήπιο εφησυχασμένων επιστημόνων που εργάζονται σε τεχνητό περιβάλλον, με νέα κριτήρια, χωρίς ελέγχους από κάποιον άλλον, αλλά με δόξα και κοινωνική καταξίωση. Το σύνδρομο αποδείχτηκε επωφελές για πολλές ακόμα κοινωνικές ομάδες, ενώ μετά την εμφάνιση των πρώτων φαρμάκων η υπόθεση απέκτησε την ισχύ βιομηχανίας με υπερκέρδη εκατομμυρίων.
Δεν υπάρχει περιθώριο αμφισβήτησης στον κόσμο του AIDS. Η εμμονή σε μια αδιέξοδη κατεύθυνση διατηρείται με οποιοδήποτε ανθρώπινο κόστος. Σκάνδαλο δεν είναι τόσο ότι οι επιστήμονες του AIDS παρέβλεψαν κάποιες βασικές πλευρές του θέματος το 1984 εν μέσω κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, αλλά ότι είκοσι χρόνια αργότερα αρνούνται να επιστρέψουν στο σημείο μηδέν και να δουν τι πήγε λάθος. Έχουν ξοδευτεί κάπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια στην έρευνα και η θεωρία HIV=AIDS αδυνατεί να αποδώσει θεραπεία ή εμβόλιο. Παρότι πάνω από 2.500 άλλοι επιστήμονες, ερευνητές και γιατροί έχουν παρουσιάσει με σαφή επιστημονικό τρόπο το ανυπόστατο της εξίσωσης HIV=AIDS, οι ίδιοι απαξιώνονται μονολεκτικά από το κατεστημένο του AIDS ως «αντιφρονούντες» ή «αρνητές» και η κριτική αμφισβήτησή τους δεν παρουσιάζεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ωστόσο, όταν ανακοινώνεις σε κάποιον ότι έχει μολυνθεί από έναν θανατηφόρο ιό ή ότι μπορεί να μολυνθεί, είναι μάλλον κρίσιμο για να τον αφήνεις χωρίς αποδείξεις. Είσαι υποχρεωμένος να του προσφέρεις τόση πληροφόρηση για το θέμα ώστε να είναι σε θέση να δώσει «συγκατάθεση κατόπιν ενημέρωσης» πριν κάνει το τεστ που θα τον βγάλει ετοιμοθάνατο και πριν αρχίσει τη θεραπεία για την υποτιθέμενη αρρώστια που τον βρήκε. Δεν συμβαίνει αυτό στην περίπτωση του HIV/AIDS: δεν υπάρχουν αξιόπιστες ενδείξεις, ούτε για την ύπαρξη του ιού ούτε για την παθογένειά του ούτε για τη μεταδοτικότητά του μέσω του σεξ ούτε για την ανίχνευσή του με οποιοδήποτε τεστ.
Ίσως αρκεί και μόνο ότι δεν υπάρχει επιστημονική μελέτη που να αποδεικνύει ότι τα τεστ αντισωμάτων για τον HIV είναι ακριβή. Η όλη κατασκευή του AIDS βασίζεται σʼ αυτά τα τεστ. Τρέμουμε στην ιδέα να κάνουμε έρωτα και κάποιοι καταλήγουν να παίρνουν τοξικά φάρμακα εξαιτίας της διάδοσης ενός τεστ που δεν ανιχνεύει καν τον ιό HIV, ούτε τα αντισώματά του.
Έζησα με τον υποτιθέμενο ιό επί 23 χρόνια, σχεδόν αμέσως μετά την ανακήρυξή του ως αιτία του AIDS. Τι διαφορετικό θα μπορούσα να είχα κάνει, αν ήξερα αυτά που έμαθα με καθυστέρηση δύο δεκαετιών; Ας το δούμε μαζί, γιατί εμένα μου φαίνεται ότι με καταδίκασαν αυθαίρετα σε θάνατο, και κάνουν ακόμα το ίδιο σε πολλούς άλλους κάθε μέρα.
Προσωπικά δεν έλαβα επαρκή πληροφόρηση γιʼ αυτό το νεόφερτο σύνδρομο, ούτε είχα γνώση των συζητήσεων που ενέπλεκαν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα στην υπόθεση ή αντίληψη της λογοκρισίας πάνω στο ζήτημα. Το μόνο που πήρα είδηση ήταν η νοοτροπία-ταμπού που περιέβαλε την αρρώστια.
Ακόμα δεν έχω τακτοποιήσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τον εαυτό μου από την περίοδο AIDS - θέλω να τους κλείσω τώρα μέσα από αυτό το βιβλίο, τίποτα να μην με ακολουθήσει στη νέα ζωή από όσα προηγήθηκαν. Έλεγα για χρόνια στους φίλους, ομοίως έγραψα στα δύο πρώτα βιβλία μου, απάντησα τελευταία σε αρκετές συνεντεύξεις σε περιοδικά και στην τηλεόραση ότι έμαθα για πρώτη φορά τη μόλυνσή μου από τον ιό του HIV το 1995 και νωρίτερα είχα μόνο λόγους να το υποψιάζομαι. Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, η αλήθεια είναι ότι έλαβα για πρώτη φορά την αναγγελία θανάτου το 1985, όταν ήμουν 20 χρονών. Μου είπαν οι γιατροί να μην το πω σε κανέναν – για το καλό μου– και δεν μπορούσα παρά να το εφαρμόσω. Μου κόστισε πολύ, κυρίως να λέω ψέματα μέσα στο σπίτι μου, αλλά έγινε ακόμα πιο δύσκολο για όλους να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα μετά. «Μου το κράτησες κρυφό έναν ολόκληρο χρόνο;» είπε η μαμά μου με πόνο το 1996, όταν το έμαθε επιτέλους. Δεν μπόρεσα να της πω σου το κράτησα κρυφό έντεκα χρόνια.
Όταν ξεκίνησα την ιστοσελίδα, έγραψα τα πρώτα βιβλία και άρχισα να δίνω συνεντεύξεις, ήμουν ακόμα μια ασθενής του AIDS, έπαιρνα τα χάπια μου και αισθανόμουν ήδη αρκετά ένοχη. Ο πατέρας μου είχε μόλις πεθάνει πικραμένος, και εγώ ήμουν αποφασισμένη να κρατήσω το μυστικό μου για πάντα.
Aφότου σταμάτησα την αγωγή μου, ένιωσα ξαφνικά πως δεν πρόκειται καθόλου να πεθάνω και θύμωσα πολύ πια για όλα αυτά. Θύμωσα για τα χρόνια που το κρατούσα μυστικό, για όσα έκανα άθελά μου, γιʼ αυτά που δεν με άφηναν ούτε τώρα που ήμουν καλά να απελευθερωθώ. Συνειδητοποίησα ότι ήταν ακόμα πιο δύσκολο να αποκαλύψω τι μου συνέβη απʼ ό,τι να πετάξω τα χάπια του AIDS. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ο ορισμός της λεγόμενης «μάστιγας» του αιώνα: ψέμα στο ψέμα, άγχος στο άγχος, παγίδα στην παγίδα, πόσο να αντέξει κανείς; Το μυαλό είναι αυτό που σε σκοτώνει, και εκείνο είναι που μπορεί να σε σώσει πάλι.
Σκοπός του βιβλίου είναι να καταλάβω πώς προέκυψε αυτή η καθολική εξαπάτηση και, παρότι ήμουν τόσο τυχερή ώστε να ξεφύγω από τις δαγκάνες της πριν προλάβει να με σκοτώσει, πώς γίνεται να συνεχίζει ασυγκράτητη. Η ιστορία μου ως ασθενούς του AIDS εναλλάσσεται με τις αποκαλύψεις που έκανα για κάθε στάδιο εκ των υστέρων. Ελπίζω έτσι να προσφέρω μια καλύτερη «συγκατάθεση κατόπιν ενημέρωσης» στους νεοσύλλεκτους οροθετικούς.
Στο πρώτο κεφάλαιο «Τι δεν έπρεπε να κάνω», αφηγούμαι ποια ήταν η ζωή μου ως το 1985, πόσο ιδανικά ήταν όλα, τι ανυποψίαστους ανθρώπους έπρεπε να πληγώσω όταν μου ανακοινώθηκε ότι βρέθηκα «φορέας του AIDS». Δεν άλλαξα σχεδόν καθόλου το σχέδιο της ζωής μου, σημείωσα επιτυχίες στις σπουδές και στην επαγγελματική μου πορεία, αλλά κάτι μέσα μου είχε σπάσει. Στο δεύτερο κεφάλαιο «Τι διέγνωσαν σε μένα», αρρωσταίνω και γίνεται η δεύτερη θετική διάγνωση του 1995, οπότε αρχίζει η ζωή μου ως ασθενής του AIDS. Πέρα από το τεστ αντισωμάτων, διέκριναν «πιθανή» πνευμονία καρίνι και χαμηλά Τ4, πράγμα που σήμαινε κατά τη γνώμη τους ότι έπρεπε να αρχίσω τη θεραπεία του AIDS. Ήταν μια κρίσιμη απόφαση, που δεν μου έδωσαν το περιθώριο να ελέγξω. Στο τρίτο κεφάλαιο «Οι τοξικές παρενέργειες της συνταγογραφημένης θεραπείας», αρχίζουν οι παρενέργειες των φαρμάκων και των επακόλουθων αντιβιώσεων που διήρκεσαν από το 1995 ως το 2007 και ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια σειρά από καθαυτές θανατηφόρες ασθένειες. Η κόλαση του Δάντη στο σπίτι μας και στο νοσοκομείο. Στο τέταρτο κεφάλαιο «Πώς γλίτωσα», δέχομαι μια ανάσα ζωής με την έναρξη της ιστοσελίδας μου www.hivwave.gr και την εμφάνιση με μέιλ ενός Καναδού που σπούδαζε βιολογία στο Πανεπιστήμιο του McGill, όταν ανακοινώθηκε η ανακάλυψη του HIV, και είχε εντοπίσει από νωρίς την απουσία αποδείξεων. Περιλαμβάνονται οι πρώτοι μήνες του έγγαμου βίου μου μαζί του οπότε πέφτουν βροχή οι λυτρωτικές πληροφορίες γιʼ αυτό που μου είχε συμβεί, ενώ εμφανίζεται στα μέιλ και ο ελληνοαμερικανός καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις Andrew Maniotis από το Σικάγο και αρχίζει να μου δίνει σαφείς οδηγίες για το πώς να κόψω τα χάπια του AIDS. Στο πέμπτο κεφάλαιο «Καθολική εποπτεία από το κατεστημένο του AIDS», αισθάνομαι ξαφνικά ότι είμαι σχεδόν παράνομη και σίγουρα επικίνδυνη, γιατί δεν συμβιβάζομαι με το μοντέλο ασθενούς του AIDS. Ο τρόπος με τον οποίο καλλιεργείται η προσήλωση στη θεωρία HIV=AIDS στον Τύπο, τους γιατρούς, τους φοιτητές ιατρικής, τους ακτιβιστές, τον καθένα μας, αποκαλύπτεται σιγά σιγά με μια σειρά τυχαίων γεγονότων του τελευταίου χρόνου. Στο έκτο κεφάλαιο «Πώς ανέκτησα τον έλεγχο της υγείας μου», επιστρέφω στα προσωπικά ζητήματα προς επίλυση. Αφότου σταμάτησα τα χάπια, βρέθηκα ξαφνικά χωρίς γιατρούς αλλά και χωρίς το δικαίωμα να μπω ξανά σε νοσοκομείο ή να μείνω έγκυος, αφού εκεί θα με τσιμπούσαν πάλι με το τεστ και θα με παρέδιδαν στο γράμμα του νόμου. Ανακάλυψα τον κόσμο των εναλλακτικών θεραπειών και, κυρίως, τη θεραπευτική αξία του έρωτα και τη δυνατότητα του οργανισμού να θεραπεύει μόνος του τις πληγές του. Στο έβδομο κεφάλαιο «Πώς ανέκτησα τον έλεγχο της ζωής μου», αρχίζω να απελευθερώνομαι όλο και πιο πολύ στις συνεντεύξεις μου, να συναντώ πρόθυμους συνοδοιπόρους σε κάθε βήμα, να βρίσκω τι έγινε σε περιπτώσεις καταφυγής στα δικαστήρια σε άλλες χώρες, να ετοιμάζω την επάνοδό μου στον κόσμο με τους δικούς μου όρους αυτή τη φορά.
Σε αυτή τη μακριά διαδρομή έμαθα πολλά. Ευχαριστώ όλους όσοι βρέθηκαν στον δρόμο μου και διεύρυναν, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, τον ορίζοντά μου. Κάποιοι περιλαμβάνονται στην αφήγηση, επώνυμα ή ανώνυμα, όπως ζήτησαν. Τα ονόματα των γιατρών μου αναφέρονται με μονόγραμμα. Θέλω να τους προστατέψω κι εγώ με τη σειρά μου, με τον διφορούμενο τρόπο του «AIDS» πάντα.

* Για το ίδιο θέμα, πολύ καλή ανάρτηση στο ιστολόγιο έσω φενών.

Ο Κρίς Σπύρου για το Μακεδονικό

Το θέμα που ακολουθεί είναι το περιεχόμενο ομιλίας του Ελληνοαμερικανού κ. Κρις Σπύρου για το Μακεδονικό ζήτημα και την δραστηριότητα του απόδημου Ελληνισμού της Αμερικής. Το διάβασα στο ιστολόγιο AFAIA και κρίνω οτι κάθε αναμετάδοση είναι χρήσιμη, προκειμένου να πληροφορηθούν περισσότεροι τα λεγόμενα του κ. Σπύρου για το πώς φτάσαμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα στο γνωστό ζήτημα του γειτονικού κράτους, το οποίο ονομάζουμε -προσωρινά- FYROM, και τις διεκδικήσεις του κράτους αυτού, όσον αφορά το όνομα -και όχι μόνον- της Μακεδονίας. Ο Κρις Σπύρου, πρώην βουλευτής των ΗΠΑ και πρώην πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος της πολιτείας Νιού Χαμσάϊρ, καταγγέλλει στην ομιλία του αυτή την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τη στάση και τις μεθοδεύσεις της στους χειρισμούς του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος.
Στο κείμενο της ομιλίας του κ. Κρις Σπύρου, έχω τονίσει με έντονα γράμματα κάποια σημεία τα οποία θεώρησα ιδιαίτερα σημαντικά και καθοριστικής σημασίας:

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: ΠΩΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ

Κρις Σπύρου
(Ομιλία του κ. Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιού Χαμσάίρ, ΗΠΑ, για το Μακεδονικό ζήτημα, στην εκδήλωση της “Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων”)

Copyright:
http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2829 (part one)
Copyright:
http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2870 (part two)

Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια.

Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα 4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη.

Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.

Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας.

Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία.

Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.

Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Δεν άντεξα πια..Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί.
Το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία όταν το 1986 έμαθα από τον πρώην Έλληνα υπουργό Νίκο Μάρτη ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».

Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει Μακεδονική μειονότητα στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών της Μακεδονίας. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ ότι «ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση».

Έγιναν μεγάλοι αγώνες ν’αλλάξουμε το κείμενο της εγκυκλοπαίδειας χωρίς καμιά βοήθεια από την επίσημη Ελληνική πολιτεία. Το 1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.

Μετά το δημοψήφισμα της Νοτιοσλαβίας (των Σκοπίων), στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα.

Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία που μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον».

Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινεϊρο πρότεινε το όνομα «Nova Macedonia». Η πρότασις Πινεϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) γιατί περιείχε το όνομα «Μακεδονία».

Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας ως νέου κράτους.

Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο ανακοινωθέν. «Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».

Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».

Στις 7 Ιουνίου 1992, ο Αμερικανός ιστορικός και αρθρογράφος Johann Fink δημοσίευσε άρθρο στην αλυσίδα 300 και πλέον εφημερίδων του “Scripps Howard News Service”στο οποίο άρθρο έλεγε και τα εξής: «Η Μακεδονία, η φτωχότερη από τις πρώην δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της, είναι και πάλι ελεύθερη έπειτα από είκοσι δύο αιώνες κατοχής από ξένους. Τώρα υπάρχει ανησυχία ότι η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί πολλά χρόνια εκρηκτική ύλη σε πυριτιδαποθήκη, είναι πιθανόν να αποτελέσει και πάλι το μήλον της έριδος ανάμεσα στις γείτονες χώρες, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Σερβία.

Η σημαντικότερη αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας προέρχεται από την Ελλάδα. Η Αθήνα, που περιγράφει υποτιμητικά τη Μακεδονία ως «ψευτο-δημοκρατία», αντιτίθεται στη χρήση του ονόματος Μακεδονία ως εθνικού ονόματος για τη νεοσύστατη δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι η ονομασία αυτή είναι ταυτόσημη με την ονομασία της διοικητικής περιφέρειας που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αποτελούσε τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας μέχρι το 1913. Ως μέλος διαφόρων διεθνών οργανισμών, η Αθήνα έχει τελικά απομονώσει τη Μακεδονία από τη διεθνή κοινότητα».

Κυρίες και κύριοι, έχετε ξανακούσει τέτοιες ηλιθιότητες να λέγονται από ιστορικούς; Αυτός ο κύριος ισχυρίζεται ότι εδώ και δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια υπήρχε κράτος Μακεδονία, οι κάτοικοί του οποίου ήταν Σλάβοι, όπως και ο ένδοξος βασιλεύς του ο Μέγας Αλέξανδρος. Τι κακό πράγμα η άγνοια!

Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κυβερνήτης Μπίλ Κλίντον (Bill Clinton) έκανε την επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο:

«ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ».

Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.

Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπίλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπούς. Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τη Νοτιοσλαβία (τα Σκόπια) ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Τί έγινε τότε... Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπίλ Κλίντον ο Τζόρτζ Μπούς έστειλε τον Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ήγκελμπέργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια.

Επιστρατεύτηκα από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση να βοηθήσω σαν ένας από τους «παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας».

Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιού Χαμσάϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής όσον αφορά στις Προεδρικές Εκλογές, και μόλις είχα εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του Μπίλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία.

Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Αμερικανική Κυβέρνηση πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993 να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.

Στην Αθήνα συναντήθηκα στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε υπουργό πολιτισμού.

Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπούς να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπίλ Κλίντον αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπίλ Κλίντον. Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μαϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζόρτζ Μπούς.

Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μαϊκλ Δουκάκη έναν από τους πιο στενούς πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές του Μπίλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μαϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας από τις ΗΠΑ με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία»και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπούς.

Ο Μαϊκ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέϊκ και η Ολμπράϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπίλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική του εκστρατεία του 1992. Ο Άντονυ Λέϊκ διορίστηκε Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου Κλίντον στο Λευκό Οίκο και η Μαντλίν Ολμπραϊτ έγινε Πρέσβης της Κυβέρνησης Κλίντον στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από έξι (6) εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Μάϊκ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.

Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπίλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Ήγκελμπέργκερ προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993 μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον.

Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή διάρκεια συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους. Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Πόλ Τσόγκα, Φίλ Αγγελίδη, Μάϊκ Πάνο, Άγγελο Τσακόπουλο, Νίκ Μητρόπουλο και Τζόρτζ Στεφανόπουλο. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.

Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.

Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004.

«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;

Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λές άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».

Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρούν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.

Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η Νοτιοσλαβία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;

Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» FYROM.

Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης;

Ασφαλώς όχι!!
Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία». Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπίλ Κλίντον.

Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!

Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπίλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπίλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.

Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!
Ιδού τι έγινε.
Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «προσωρινή ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.

Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση!

Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπίλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».

Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.

Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φίλ Αγγελλίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του “Red Apple Groups”. Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Γκέιτς), συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάππας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr. (Σπύρος Βρυώνης), New York University.

Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γούορεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπράϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια όπως την αποκάλεσε ο προαναφερθείς ιστορικός κ. Johann Fink. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος.

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστει νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.

Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.
Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.
Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!

Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως είχε γραφεί στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωϊνή» της Νέας Υόρκης λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.

Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»
Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωϊνή: «ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ.
Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.

Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπούς.

Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.

Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρησιμοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.

Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου».

Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
«Στρατηγέ μου, Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος. Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».

Μετά από όλα αυτά κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ!!